| * ~MerMaGE~*'s profile~ThE SaCraMeNT cHaMber ~PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
~ThE SaCraMeNT cHaMber ~เมี๊ยว~ May 30 ♡♥แมวน้ำ อั๊งๆๆ แมวน้ำของช้านน>w<)♡♥กาลครั้งหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้ เอง ..... เค้า ได้ไปเยือน อาคิบะเป็นรอบที่...(จำไม่ได้) และได้พบกับตุ้กาชาปอง ซึ่งส่องประกายแสงอันน่าเข้าไปเสียงเงินหยอดเล่นเหลือเกิน ...เมื่อมองเข้าไป เค้าก็ได้พบกับ.......แมวน้ำ แมวน้ำตัวน้อยๆ อยู่ในบอลกลมๆน่ารักมากมาย>w< ว่าแล้วก็ไปแลกมา 2เหรีญ (เพราะเหลืออยู่ 2ลูก) นั่นก็คือ เจ้า 2ตัวนี้   ต่อมา.....หลังจากที่แมวน้ำในตู้อาคิบะได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เค้าก็ได้เสาะแสวงหา ตามล่า แมวน้ำไปทุกหนแห่ง(เนื่องจากยังไม่ครบ) ไปทั้งสะพานเหล็ก ตลาดมืด และอีกหลายๆที่ ก็ไม่พบซะที  จนกระทั่งเมื่อวาน ที่งาน คอมิกปาตี้ ....ทากเคะ ได้บอกว่ามีขายอยู่ที่ ฟอจูนทาวน์  แต่ก็นะ พอจบงาน ก็กะจะไปอยู่หรอก แต่เจือกเป็นไข้ซะงั้น  ขากลับก็กะโผกกะเผก ไปเดินเล่นที่เซ็นทรัลกะนังจุ๊ย .....ปรากฏว่า....  ที่นั่น.....ที่ตู้กาชาปอง......มีแมวน้ำสุดที่รักเรียงรายอยู่ครบชุด!!!!!~กรี๊ดดดดดด ว่าแล้วก็ ไปอ้อนวอน ท่านพี่พนักงานให้ไขตู้ให้โดยเร็ว แต่เฮียแก แสนจะเล่นตัวเหลือหลาย -*- จนต้องขอร้องแทบไหว้มัน ถึงจะยอมขายให้>w< แต่แล้ว.....ตังเจือกมีมะพออีก-**- เอาแล้วไง  ถึงยังไงก็เหอะ เค้าก็เลยซิ่งรถกลับบ้าน  เพื่อจะไปเอาตัง แล้วก็บึ่งกลับมาที่เซ็นทรัลต่ออีกรอบเพื่อลูกๆที่น่ารักเค้ายอมได้!!!พอได้ขอมาแค่นั้นแหละ หายไข้เลย!!! เย้ ว่าแล้วก็ขอโชว์ลูกๆหน่อยเถอะ น่ารักันจริงๆ>w<       และรูปรวม น่ารักจังงงง>w<  จบแล้วจ้าพบกันใหม่entryหน้า !  March 06 ~ บทอำล่า แด่ เพื่อนๆทุกคน~ เป็นเวลา 6 ปีที่ได้ใช้เวลาร่วมกับทุกๆคนในรั้วจิตรลดาแล้วนะ
ในที่สุดพวกเราก็จบไป และเดินแยกกันไปคนละทาง บางคนได้อยู่ด้วยกัน บางคนก็อยู่กันคนละที่ แต่ก็นะพวกเราก็ยังเป็นเพื่อนกันCD36อยู่เสมอ เราเชื่อว่าเมื่อมีอะไรเกิดขึ้น พวกเราจะช่วยเหลือกันเสมอนะ
ตั้งแต่เรากลับมาจากอิตาลี่ตอนนั้นก็สภาพจิตใจย่ำแย่มาก แบบว่าคิดถึงเพื่อนๆที่นั่นมาก ตอนเราเข้ามาใหม่ๆ ก็คิดนะว่าจะเข้ากับพวกนายได้มั๊ย ก็ขอขอบใจมากนักที่ได้ทำตัวเป้นกันเองกับเรา เราเลยสนิทกับทุกๆคนได้ง่าย ใครที่เราไม่ค่อยได้คุยด้วยก็ขอโทษนะ เพียงถ้ามีเวลามากกว่านี้ก็อยากสนิทกับทุกๆคนเลย วันเวลาที่ได้อยุ่ด้วยกัน ก็มีทั้งดี ทั้งร้าย ซถึงแม้ส่วนใหญ่จะร้ายก็เหอะ ก่อเรื่องกันได้ทุกปี จนก่อนจบก็ยังโดนพักการเรียนกันอีก 555+ 6ปีที่ได้คบกันมาเป็นเวลาที่วิเศษที่สุดในชีวิตแล้ว จนวันสุดท้ายที่อยู่ด้วยกันเราอยากให้วันสุดท้ายนั้นอยู่นานๆกว่านี้ ไม่อยากให้จบไปเลย รักทุกคนมากๆนะ
ก็นะขอสัญญาว่า ไม่ว่าจะอยุ่ที่ไหน หรือเมื่อไหร่ก็ตาม ความเป็นเพื่อนนักเรียนจิตรลดา รุ่น 36 ของพวกเรา จะยังคงรักษาไว้ มีอาไรก็ช่วยเหลือกันทุกเมื่อ นะ ลาก่อนเพื่อนๆ อย่าลืมกันล่ะ- -/
แด่วันวานที่ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมา
แด่ พระมหากรุณาที่คุณของในหลวง
แด่ รร.จิตรดาที่พวกเรารัก
แด่ คุณครู ผู้กรุณา
แด่ CD 36 ของพวกเรา
~เพื่อนกันตลอดไป ~
Although they ask me how we're out of time,
Although the universe may fade away,
Our friendship will still remain
Forever and a day Come what may There's an everlasting love
A love that never dies Unseen ties bind us there Far across space and time The stronger here we grow These ties that bind us There's an everlasting flame A flame that never dies If we run, if we shine Eternally, for you and me Until the end of time It's an everlasting friend~ March 04 ว่ากันซักนิด กับงานปัจฉิม~วันแรก~
ว่าด้วยเรื่อง
ที่พักก่อนเลย -*- ที่แรกนึกว่าจะได้อยู่ ที่อาคารรับรองในกองทัพ แต่ที่ไหนได้ ตอนแรกพอเข้าไปที่ ส.อ.ร..ฝ ก็อุตส่าห์ดีใจว่าจะได้อยู่ที่หรู แต่ก็นะ หยาบจริง ที่ๆพวกเราอยู่
แอร์ ก็ไม่มี ทีวีก็ไม่ได้ ห้องน้ำนี้ก็หยาบมาก ตอนเช้าน้ำไม่ไหลอีกต่างหาก แต่ก็ยังดีที่ปั๋มอุตส่าห์ขอทีวีมาให้เล่นกัน เหอะๆ วันแรกนี้ กุรู้สึกผิดจริงๆนะ ที่ไม่ได้ไปร่วมกิจกรรมด้วย -*-ก็แหม ไม่มีใครมาปลุกนิ กำลังหลับสบายเลย ....ขอโทษเว้ยที่เอาเปรียบ
ตอนเย็น ก็นะกุกับกิจกรรมแมนก้อนั่งเล่นเกมอยู่ข้างบนนั่นแหละ ไม่ได้หายหัวไหนหรอก โทดทีที่ไม่ได้ลงเล่นน้ำด้วย หึๆ
กิจกรรมตอนกลางคืน ก็งี่เง่าดี มะมีอาไรมากเลยแฮะ
พอจบงาน ก็กลับสู่ที่พัก กุก็ขึ้นไปเล่นเกมอีกนั่นแหละ เหอะๆ โทดนะที่ไม่ได้ลงมาร้องเพลง และนั่งคุยกัน ตอนตี 2 เกรียนกบก็มากะไอ้โบ๊ต
หนวกหูแมร่งชิบหายเลย สงสารไอ้แซ่บ กะป๋าจินชิบเป๋ง T_Tแต่ก็นะไอ้แซ่บก็ทนดีเนอะ เก่งๆๆ /ลูบหัว
เรื่อยๆมาเรียงๆ พอถึงตี4 48 เหล่านักเล่นเกมก็หมดแรงหลับกันหมด
วันที่ 2~
ตื่นเช้ามาด้วยความเซ็งสุดขีด กุปวดขี้ แต่น้ำเสือกไม่ไหล หยาบสัด
กุต้องทนยืนอยู่แถวนั้น เพื่อรอน้ำเกือบครึ่งชัวโมง แสรด
พอปลดทุกข์เสร็ด ก็เดินไปกินข้าว -- จากนั้นก็ไปเที่ยว ที่วัดไทย และ วิหารเซียน ที่วิหารกุชอบมากเลยแฮะ งามตาดี เหมือนมะได้อยู่ที่ประเทศไทยเลย -*- พอเสร็จก็ไปดูเต่ากัน ก็นะกุโคตรเครียดเลย ที่บอกว่าจะจับกุโยนลงน้ำกัน ทีแรก ก็กะจะหนี่ไปซื้อของกับครูหมูแล้ว
แต่ก็นะ ครูหมูบอกให้กลับหอซะงั้น-*-
ซวยเลยไงกุ ยังไงก็หนีไม่พ้นยอยู่แล้ว เลยตรอมใจลงน้ำก็ได้วะ แต่ทำมัยล่ะ ไอ้กิจกรรมแมนมันถึงไม่โดนโยนลงน้ำวะ ทำมั๊ยยย แสรด
รู้งี้กุไม่ลงก็ดี เชอะ
งานตอนกลางคืน.....ประทับใจมาก กลั้นน้ำตาแทบตาย พอครูหมู มาหาก็ร้องไห้เลย แต่ก็ดีที่มันมืดไม่มีใครเห็น^^
ก็ ขอขอบพระคุณอาจารย์ทุกๆท่านนะครับ รักมากๆเลย
แต่...ฮาพี่จุ๊ยว่ะ ตอนแรกนึกว่าไข่ต้มจะแง ออกมาคนแรกซะอีก ที่ไหนได้ ไอ้นี่มันประเดิมเลย 5555+ โอ๋ๆๆ sensitiveหลายเด้อเพื่อนรัก
ตกเย้นก็ได้ถ่ายรูปกับเพื่อนๆ >w< หน้าชั้นโคตรโทรมเลย ช่างเหอะ~ยังไงก็รักทุกคนนะ พอจะเลิก ก็ คิดจะบอกอาไรกับคนๆนึง แต่ก็นะ มะกล้าบอกซะที ...เลยอดไปTTATT (รักนะแต่ไม่กล้าแสดงออก^^)
ก็เลยต้องเดินเซ็งๆกลับหอไป - -คืนนี้ ที่ห้องกลายเป้นบาร์เหล้าไปแล้ว เหอๆ เกรียนกบก้อเสียงดังชิบหาย พูดได้โคตรไม่มีสาระเลย แต่ก็นะ ผมก็ยังชอบพี่น่อ^^ ตอนตี 2กว่าๆ ไอ้เชี่ยตุ่น ก็เมาแอ๋ไม่ได้สติซะแล้ว เดินขึ้นๆลงๆไม่เลิก พอแมร่งเปิดขวดโซดาแล้วบาดมือ แมร่งเห้นเลือดตัวเองแล้วสลบไปเลย ฮาสรัด หลักจากนั้นนั้นกุก็เผลอหลับไป ซักตี 4 ได้ยินเสียงโคตรเอะอะ เลยเดินลงไปดู --ไอ้ห่า ตุ่น แมร่งอ๊อกออกมา เหอะๆ เหม้นชิบหาย สงสารคนล้างผ้าปูที่นอนชิบ
พอนอนไม่หลับ ก็ปวดขี้ ....แต่ก็นะ ไอ้เชี่ย น้ำไม่ไหลอีกแล้ว ปวดท้องสรัด แต่ก็ยังดีที่ห้องที่ไม่มีไฟมันมีข้ำ เลยต้องไ นั่งในที่มืดๆนั่น-**--** เอาเหอะวะอย่างน้อยกุก็สบายท้องแล้ว จากนั้นซัก 6โมงก็ออกไปเดินเล่น เจอพวกไอ้นพไอ้ต้อง ก็เลยไปแจมถ่ายรูปด้วย^^
หลังจากนั้นก็มะมีอาไรและ เก็บข้าวเก็บของเสร็ดก็ไปกินข้าว
เห็นพี่จุ๊ยทำหน้าทุกข์ๆ ก็รู้ว่ามันจะสารภาพกะคนๆนึง แต่มะกล้าซะที(ว่าแต่เค้ากุก็ด้วแหละ) ไปๆมาๆ สุดท้ายมันก็ไม่มีโอกาสได้บอก แถมพอถึงร.ร. คนนั้นก็กลับบ้านทันทีอีก ซวยจริงๆ (กุด้วยแหละT_T)
น่าเห็นใจพี่จุ๊ยจริงๆ ซึมตลอดทางเลย โอ๋ๆๆ
ก็..พล่ามมาเยอะแล้ว
จบเลยละกัน บายวุ๊ย --/
.....ก็ อยากจะบอกว่า......มีความสุขว่ะที่ได้ใช้เวลาอยู่กับพวกแก
บทอำลา แด่ อาจารย์ ตั้งแต่ที่ผมได้เข้ามาสู่รั้วเขียวแห่ง รร.จิตรลดา นั่นก็เป็นเวลาได้ 6ปีแล้ว ทุกวัน วันแรกที่ได้มาเหยีบรร.นี้ ผมก็รู้สึกว่า เป็นสถานที่ๆน่าอยู่จริงๆเลย
มีทั้งสระว่ายน้ำ มีสนามบอล มีต้นไม้มากมาย บรรยากาศร่มรื่นดูสบาย
ตอนนั้น ผมคิดว่าตัวเองอาจไม่มีค่าพอที่จะอยู่ที่รร.นี้ได้เลย แต่ก็ด้วยความกรุณาขององค์สมเด็จพระเทพ และ ท่านผู้หญิงอังกาบ ก็ทำให้ผมได้เข้ามาเป็นนักเรียนโรงเรียนจิตรลดาได้สมใจอยาก เมื่อครั้งยังอยู่ ม.1
ผมก็ทำตัวเป็นเด็กเรียบร้อยเหลือเกิน ตั้งใจเรียน มีวินัย มีระเบียบ เชื่อฟังครู แต่ตอนนั้นเรื่อง มารยาท และการพูดของผมยังไม่ชินกับ ระเบียบของร.ร. เท่าไหร่นัก เพราะผมเพิ่งกลับจากต่างประเทศมา เรื่องมารยาทเลยต่างกันลิบลับ ทำให้ผมเป็นพวกพูดโดยไม่ค่อยคิดมะไรมากนัก อาจจะทำให้อาจารย์หลายๆท่านลำบากใจ แต่ผมก็ยังเคารัพรักพวกท่านอยู่เสมอ เมื่ออยู่ที่ร.ร.นานขึ้นเรื่อยๆตัวผมก็เริ่มเปลี่ยนไป อาจเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมขณะนั้นด้วย ทำให้มารยาทแย่ลง พูดจาหยาบขึ้น แต่ถึงกระนั้น ก็ยังคงความเป็นนักเรียนจิตรลดาได้อยู่ เมื่ออยู่นอกรั้วเขียว ทางด้านวิชาการ ร.ร.จิตรลดามีการให้ความรู้ต่างแน่นมากโดยเฉพาะภาษาอังกฤษ ทำให้พวกผมสามารถนำความรู้นี้ไปเข้าแข่งขันทางวิชาการกับโรงเรียนอื่นได้อย่างดี(ถึงผมจะไม่ได้แข่งก็ตาม)
ด้านความสัมพันธ์ของครูกับนักเรียน.....ครูหมู ครูจิน ครูเคกี้ ป๋าบัติ และทุกๆท่านอีกมากมาย...ทุกๆท่านได้ให้ความเมตตากับผมมาตลอด ได้ช่วยเหลือ ได้ให้ความรู้ และความเอาใจใส่ผม และเพื่อนๆอยู่เสมอมา ถึงแม้พวกผมอาจทำให้พวกท่านเสียใจ และผิดหวังกับเรื่องที่ไม่ดี ที่พวกผมก่อไว้ ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย ทุกอย่างที่พวกผมทำไปเป็นเพราะขาดสติไม่ยั้งคิด และความอยากรู้อยากเห็น อยากลอง ซึ่งมันไม่ควรเลยแม้แต่น้อย ...ก็พวกผมขอสัญญาว่าจะปรับปรุงตัวให้ได้ เพื่อตัวผมเอง และบุคลรอบข้าง
สุดท้ายนี้ ถึงพวกผมจะต้องออกจากรั้วเขียวไปสู่โลกภายนอกแล้วก็ตาม ผมขอสาบานด้วยชีวิตของผมนี้ ว่าจะนำความรู้ และ มารยาทที่ได้รับการสอนสั่งมากจากครูทุกท่าน ไปใช้เพื่อให้ตัวผมประสบความสำเร็จและ นำไปทำประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ ผมขอสัญญาว่าจะรักษาความเป้น จิตรลดา ตลอดจนวาระสุดท้ายของชีวิตนี้ ขอบพระคุณครับ February 01 ความแค้น ณ เขาชนไก่ความแค้นที่จะไม่มีวันลืม
ณ ตั้งแต่วันแรกที่ไปเหยียบพื้นที่อันโสโครกนั่น ก็ทำให้จิตใจมันหดหู่แทบสิ้นแล้ว
5 วันที่จะต้องทนอยู่ในที่หยาบๆอันร้อนอบอ้าวมีแต่ฝุ่นควันแสบจมูกมันช่างน่ารังเกียจที่จะทนอยู่นัก
แต่ก็ยังที่ที่ได้เจอจ่าหิวเงินที่คอยช่วยเหลือพวกเรามา ขอขอบคุณอย่างยิ่ง
ว่าด้วยเรื่องความแค้น
แค้นอ่ะไรล่ะ
1. แค้นไอ้ทหารเวรจี๊ดจ๊าดพ่อตาย มันนับเวลาไม่เคยเป็น 15นาทีของมัน คือ 5นาที เวลาที่เหลือคือเวลาเล่นงาน
คนอื่น เกลียดมันจริงๆเลย พุดอยู่ได้ "ดับเบิ้ลจี๊ด ทริปเปิ้ลจีด พ่อเมิงเป็นหนูเหรอไงวะ ยศแค่สิบเอก ทำเบ่งเดี๊ย"
มันทำให้ผมไม่มีเวลาพอที่จะเข้าไปล้างหน้าตอนเข้า มันทำให้ผมต้องนั่งฟังมันพล่ามอย่างเสียเวลาไปอย่างไร้ค่า
มันหลอกให้ผมไม่ได้กินข้าวเที่ยง มัน มันคนเดียวที่ทำให้ความเป็นอยู่อย่างราชาของผมต้องหมดรสชาด เกลียดแมร่งจริงๆ
2.ไอ้พวกเด็กสลัมทั้งหลาย(โดยเฉพาะพวกร.ร.สัน...) ไม่รู้จะอิจฉาอะไรกันนักหนาไม่ทราบ ร.ร.ชั้นถึงจะชื่ออย่างงั้นแต่ก็ไม่ได้เริ่ดหรุผู้ดีอย่างที่พวกเมิงเห็นซะหน่อย อาจารยืที่มาก็แค่มาเยี่ยมเยียนเอาขนมมาให้ แค่เนี้ย มันมีปัญหาอะไรนักหนาวะ ตอนเดินก็เดินปรกติ แล้วที่พวกเอ้งว่าเดินแบบคุณหนูมันคืออะไร มันยิ่งใหญ่จนน่าหมั่นไส้มากเลยเหรอไง เกลียดจริงๆ เวลาที่อากุเรียกไปหาก็เรียกไปคุยด้วยเฉยๆ กุไม่ได้ใช้เส้น ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนฝึกก็ฝึกเหมือนพวกเมิง จะโกรธแค้นกุไปเพื่ออะไรวะ กุไปฉี่รดแม่เมิงเหรอไง ไอ้พวกขี้อิจฉา วันๆเอาแต่เห่ากับลอบกัดชาวบ้าน
ตอนนั่งก็เอาหินมาขว้าง อยากมีเรื่องมากเหรอไง มือถือกุเมิงก็ขโมยไป มันน่าภูมิใจมากเหรอไงวะ กุอยากจะสั่งให้มันค้นกระเป่าทั้งกองร้อยเมื่อไหร่ก็ทำได้ แต่ก็นะกุไม่อยากให้คนที่ไม่ได้ผิดมาเสียเวลาโง่ๆกับพวกเมิง กุรู้ว่าทุกคนมันอยากกลับบ้านกันใจจะขาด กุเลยไม่อยากให้มันมีปัญหากัน แต่ที่กุเคื่องที่สุด ก็ที่พวกเมิงจะรุมกระทืบกุเนี่ยแหละ
ถามหน่อยเหอะ ทำเพื่อไรวะ กระทืบแล้วจะขึ้นสวรรค์หรือไง ไอ้ห่า น่ารำคาญชิบ กุขออยู่อย่างสงบไม่ได้เหรอไงวะ
ขอบ่นแค่นี้แหละ งี่เง่าจริงๆ เฮ้อ..........
January 01 Regretในความมืดมิดแห่งยามค่ำคืนที่ไม่มีที่สิ้นสุด
ฉันเองก็กลมกลืนกับมันไป พร้อมกับถูกห่อหุ้มไว้โดยสายลมเพียงลำพัง... เอาแต่ใช้คำพูดที่ไม่รู้จักยอมแพ้มาเพื่อทำร้ายเธอ ทั้งที่รู้คนที่ผิดคือฉันเอง
แต่ด้วยทิฐิของฉัน ฉันยอมรับมันไม่ได้
ภายในห้องที่หนาวเหน็บแห่งนี้
มีเพียงฉันมองหาร่องรอยที่หลงเหลือของเธออยู่ ณที่นี้
รักเธอเหลือเกิน จนรู้สึกอึดอัดอยู่ในอก
เพราะเธอคือคนที่สำคัญกว่าใครๆทั้งนั้น มันช่างทุกข์ทรมาน เพียงแต่ มันทุกข์ทรมานเหลือเกิน ด้วยโชคชะตาที่ไม่อาจหวนกลับไป ฉันจะกอดมันไว้แนบอก จากอีกด้านหนึ่งของหน้าต่างสีขาว ที่แม้ในตอนนี้ก็ยังคงมองเห็นรอยยิ้มของเธอ
ยังห่วงเวลาแห่งความรู้สึกดีๆ ที่ถูกตัดทำลายไปอย่างเฉียบพลัน และมันก้อฟื้นคืนกลับมา อยากกอดเธอไว้ตลอดไป ถึงแม้จะเป็นไปเพียงในความฝันก็ยังดี อยากที่จะพบคุณ เดี๋ยวนี้เลย.. อย่าเพิ่งหายไป เพราะยังรู้สึกอึดอัดอยู่ในอก ยังไม่มีโอกาสแม้กระทั่งเอ่ยคำอำลา ฉันรู้สึกว่าเธอน่ารัก เพียงแต่ รู้สึกว่าเธอน่ารักจนเกินไป
ทำให้ความจริงที่ฉันต้องสูญเสียเธอไป ก็ยังทำใจยอมรับมันไม่ได้
ช่างทุกข์ทรมาน เพียงแต่ มันช่างทุกข์ทรมานเหลือเกิน ด้วยโชคชะตาที่ไม่อาจหวนกลับไปได้ ฉันจะโอบกอดมันไว้แนบอก เพราะรักเธอเหลือเกิน จนรู้สึกอึดอัดอยู่ในอก เพราะเธอคือคนที่สำคัญกว่าใครๆทั้งนั้น อยากที่จะได้พบพบเธอ เพียงแต่ มันช่างทุกข์ทรมานจนเกินไป ด้วยโชคชะตาที่ไม่อาจย้อนกลับคืนไปได้ ฉันจะโอบกอดมันเอาไว้ ...Baby Song For You... โดนใจจังเพลงนี้ Lucifer: Regret
|
|
||||
ขอพระองค์ทรงเมตตาทุกท่านที่หลงเข้ามาชม|
|
